2. BARAHONA KIDS

Mijn dochter Elisabeth kwam hier ooit terecht toen ze deel uitmaakte van een team dat voor een Internationale Wildlife organisatie actief is in het grensgebied tussen Haiti en de Dominicaanse Republiek.

Ze kwam in aanraking met zuster Christina, een non die als missionaris een kindertehuis leidt. Het kindertehuis, bestemd voor kinderen van 0 tot 6 jaar, werd opgezet door de Spaanse organisaties Fundaciόn Orange, Fundaciόn Barcelό en de Spaanse verzekeringsgroep MAPFRE.

Deze peuters, zowel van Haïtiaanse als Dominicaanse afkomst, hebben stuk voor stuk een horror-verleden. Sommigen zijn letterlijk van de straat geraapt, ouders onbekend. Anderen hebben wel een ouder of grootouder maar die zijn ziek of verslaafd en/of dakloos en altijd werkeloos.

Haïtianen hebben geen status en dus geen werkvergunning. Als ze al iets kunnen vinden worden ze onderbetaald en min of meer als slaven behandeld.  

De meesten wonen in de zogenaamde “bateys”, de communities van “vergeten mensen” en hun onderkomen bestaat uit een kamertje, iets groter dan een kast, in een hutje van palen en golfplaten zonder ramen, zonder water en zonder riolering en de hygiëne is ver te zoeken. En dan hebben ze nog geluk. Velen zijn dakloos.

Geboortebeperking bestaat niet en de meeste vrouwen worden in de steek gelaten als ze een stuk of zes kinderen hebben gebaard.

Er is een bloeiende markt in kinderhandel. Kinderen die door een ouder of familielid worden verkocht. Aan wie? 
Tja, jammer genoeg niet aan een stel met een prangende kinderwens. De meesten verdwijnen in de seksindustrie. 

Ik heb besloten om hierover een blog te maken. Al was het alleen maar om zoveel mogelijk mensen te laten zien wat er in sommige verrotte kringen nog steeds, nu en vandaag gebeurt met deze kinderen en hoe goedwillende mensen, zoals degenen die ik in Barahona heb leren kennen, tegen muren van onwil, bureaucratie, onbegrip en criminele praktijken van sommige instanties aanlopen.