INLEIDING.
Eind mei van dit jaar reisde ik, samen met
mijn oudste dochter, naar Barahona in Santo Domingo. Elisabeth komt daar
regelmatig en doet pogingen een hulpplan op te zetten samen met een non,
zuster Christina, die daar een kindertehuis leidt.
Barahona ligt op 150 km van de Haïtiaanse
grens.
Armoede was er altijd al maar na de
aardbeving in Haïti is de situatie in dit gebied rampzalig.
Dit blog wordt geen gezellig reisverhaal en
zal niet veel lezers of belangstelling trekken. We worden al overspoeld met
vreselijke verhalen over honger, misère, oorlogen, vluchtelingenkampen en
noem maar op. We zijn er bijna aan gewend geraakt en als we de beelden zien
van, zoals nu weer, de toestand in Syrië en de misdadige, lafhartige manier
van oorlogvoeren, krijg je helemaal het idee dat we machteloos staan.
Verder heeft het vertrouwen in
hulporganisaties ook een flinke deuk opgelopen de laatste jaren, dus als je
al iets wil doen of doneren moet je ook maar afwachten en hopen dat het op de
plaats van bestemming terechtkomt en dat er dan ook nog iets nuttigs mee
gedaan wordt.
In Haïti bijvoorbeeld, sterft het van de
hulporganisaties. Nog steeds. Velen doen ontzettend goed werk. Sommigen
gooien er met hun pet naar. Maar waar een deel van het geld en donaties is
gebleven weet niemand. Quote:"Het komt er op neer dat haast niets van
het geld waarvan gedacht werd dat het naar Haïti ging ook inderdaad naar
Haïti is gegaan. De internationale gemeenschap gaf er de voorkeur aan de
Haïtiaanse bevolking, Haïtiaanse NGO's en de Haïtiaanse regering te
'omzeilen'. Fondsen werden afgeleid naar andere regeringen, naar
internationale NGO's en naar privébedrijven. Haïtianen stellen zich dezelfde
vraag als de rest van de wereld: “Waar is het geld naartoe?” (Bron/origineel:
www.dewereldmorgen.be.)
| |||
Dit blog gaat niet over de hulporganisaties.
Of over geld. Het gaat over de situatie waarin deze mensen en vooral de
kinderen verkeren. Kinderen die in het grensgebied Santo Domingo/Haïti zijn
terechtgekomen na de aardbeving, maar ook Haïtianen die daar al woonden.
Kinderen met ouders, kinderen zonder ouders of familie en kinderen die
officieel, voor de Dominicaanse Republiek "niet bestaan" en
"eigenlijk geen mensen zijn." Kinderen waarvan de meesten in de
seksindustrie verdwijnen. Enkelen hebben geluk en worden na gebruik de straat
weer opgegooid maar de meesten zie je nooit meer terug. Ze bestonden sowieso
al niet.
|
|||
Ik heb er een paar ontmoet en zoals een
Amerikaanse opmerkte "when you have looked them in the eye they are no
longer "they or "them". They are "us"."
Link: REISLOGBOEK Dom.Republiek. Barahona |
|||
Geen opmerkingen:
Een reactie posten