Even tussendoor

In mijn relaas over de situatie in Barahona en het kindertehuis heb ik het over de missionarissen. Het woord roept bij mij een beeld op van vrome mannen in witte jurken en niet de geweldige, gezellige, sociale personen Marcel en Abel. Beiden hebben ze een gezin in een ander land, zijn best wel eens te porren voor een gezellige borrel met z’n allen in het nabij gelegen café en ik heb grote bewondering voor ze gekregen. Wat die lui allemaal doen met de beperkte middelen die ze hebben is ongelofelijk. Uren hebben we ‘s avonds, samen met de vrijwilliger(s) en zuster Christina  aan de keukentafel van het kindertehuis gezeten en naar hun, soms leuke maar meestal diep-trieste en ontroerende verhalen en ervaringen geluisterd.
Met andere woorden: vanaf nu refereer ik aan hen met hun eigen naam Marcel en  Abel en niet als “de missionarissen.”

Met een paar kinderen naar het dorp. Abel geeft verkeersvoorlichting

Abel met twee van de jongens uit het Habanero-huis. Het kindertehuis beschikt niet over een auto en het brommertje wordt gebruikt voor personenvervoer en boodschappentransport. Ook zuster Christina klimt regelmatig achterop, soms samen met een van de vrijwilligers om mensen in de bateys te bezoeken. Drie volwassenen op een brommer is hier normaal.