Zoals eerder vermeld, is het tehuis voor
de peuters van 0 tot 6 jaar opgericht en gesponsord door een drietal Spaanse organisaties.
Toen Christina hier begon te werken drong zich
meteen de vraag op: wat gebeurt er met deze kinderen als ze zes jaar worden?
Daar was geen antwoord op.
De instantie die zich “Jeugdzorg” of
Kinderbescherming” noemt in Barahona gaf kort en goed te kennen dat de kinderen
gewoon weg moesten. Ze waren gekleed, gevoed en gezond gemaakt dus nu konden ze
wel weer terug naar eventuele familie of naar een pleeggezin. De grote frustratie van Christina en haar staff was echter dat ze nooit meer hoorden of mochten weten
waar de kinderen heen gingen en hoe het verder met hen ging, zeker als het een
kind betrof die geen ouders of familie had.
Van de zogenaamde pleeggezinnen
waren verhalen bekend over “verdwenen” of “weggelopen” kinderen die later
verkocht bleken te zijn en alsnog in de seks- of drugshandel waren
terechtgekomen.
Als een kind binnengebracht wordt in de
conditie zoals zij die meemaakten, het opvoedt tot zijn zesde jaar en het wordt
dan weggehaald, wil je toch wel even weten wat er mee gebeurt.
Het werd haar privé missie om
begrip en hulp te krijgen naar het zoeken naar een vorm van voortzetting voor de
opvang van sommige kinderen. Niet alleen diegenen die helemaal geen familie
hadden vielen in de risicogroep, ook kinderen waarvan bekend was dat de ouders
al pogingen hadden ondernomen ze te verkopen toen ze nog baby waren. Wat voor
toekomst stond hen te wachten?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten