1. Dominicaanse Republiek. BARAHONA.

BARAHONA KIDS

		INLEIDING. Eind mei van dit jaar reisde ik, samen met mijn oudste dochter, naar Barahona in Santo Domingo. Elisabeth komt daar regelmatig en doet pogingen een hulpplan op te zetten samen met een non, zuster Christina, die daar een kindertehuis leidt. Barahona ligt op 150 km van de Haïtiaanse grens. Armoede was er altijd al maar na de aardbeving in Haïti is de situatie in dit gebied rampzalig. Dit blog wordt geen gezellig reisverhaal en zal niet veel lezers of belangstelling trekken. We worden al overspoeld met vreselijke verhalen over honger, misère, oorlogen, vluchtelingenkampen en noem maar op. We zijn er bijna aan gewend geraakt en als we de beelden zien van, zoals nu weer, de toestand in Syrië en de misdadige, lafhartige manier van oorlogvoeren, krijg je helemaal het idee dat we machteloos staan. Verder heeft het vertrouwen in hulporganisaties ook een flinke deuk opgelopen de laatste jaren, dus als je al iets wil doen of doneren moet je ook maar afwachten en hopen dat het op de plaats van bestemming terechtkomt en dat er dan ook nog iets nuttigs mee gedaan wordt. In Haïti bijvoorbeeld, sterft het van de hulporganisaties. Nog steeds. Velen doen ontzettend goed werk. Sommigen gooien er met hun pet naar. Maar waar een deel van het geld en donaties is gebleven weet niemand. Quote:"Het komt er op neer dat haast niets van het geld waarvan gedacht werd dat het naar Haïti ging ook inderdaad naar Haïti is gegaan. De internationale gemeenschap gaf er de voorkeur aan de Haïtiaanse bevolking, Haïtiaanse NGO's en de Haïtiaanse regering te 'omzeilen'. Fondsen werden afgeleid naar andere regeringen, naar internationale NGO's en naar privébedrijven. Haïtianen stellen zich dezelfde vraag als de rest van de wereld: “Waar is het geld naartoe?” (Bron/origineel: www.dewereldmorgen.be.)
		Dit blog gaat niet over de hulporganisaties. Of over geld. Het gaat over de situatie waarin deze mensen en vooral de kinderen verkeren. Kinderen die in het grensgebied Santo Domingo/Haïti zijn terechtgekomen na de aardbeving, maar ook Haïtianen die daar al woonden. Kinderen met ouders, kinderen zonder ouders of familie en kinderen die officieel, voor de Dominicaanse Republiek "niet bestaan" en "eigenlijk geen mensen zijn." Kinderen waarvan de meesten in de seksindustrie verdwijnen. Enkelen hebben geluk en worden na gebruik de straat weer opgegooid maar de meesten zie je nooit meer terug. Ze bestonden sowieso al niet.
		Ik heb er een paar ontmoet en zoals een Amerikaanse opmerkte "when you have looked them in the eye they are no longer "they or "them". They are "us"."  Link: REISLOGBOEK Dom.Republiek. Barahona

2. BARAHONA KIDS

Mijn dochter Elisabeth kwam hier ooit terecht toen ze deel uitmaakte van een team dat voor een Internationale Wildlife organisatie actief is in het grensgebied tussen Haiti en de Dominicaanse Republiek.

Ze kwam in aanraking met zuster Christina, een non die als missionaris een kindertehuis leidt. Het kindertehuis, bestemd voor kinderen van 0 tot 6 jaar, werd opgezet door de Spaanse organisaties Fundaciόn Orange, Fundaciόn Barcelό en de Spaanse verzekeringsgroep MAPFRE.

Deze peuters, zowel van Haïtiaanse als Dominicaanse afkomst, hebben stuk voor stuk een horror-verleden. Sommigen zijn letterlijk van de straat geraapt, ouders onbekend. Anderen hebben wel een ouder of grootouder maar die zijn ziek of verslaafd en/of dakloos en altijd werkeloos.

Haïtianen hebben geen status en dus geen werkvergunning. Als ze al iets kunnen vinden worden ze onderbetaald en min of meer als slaven behandeld.  

De meesten wonen in de zogenaamde “bateys”, de communities van “vergeten mensen” en hun onderkomen bestaat uit een kamertje, iets groter dan een kast, in een hutje van palen en golfplaten zonder ramen, zonder water en zonder riolering en de hygiëne is ver te zoeken. En dan hebben ze nog geluk. Velen zijn dakloos.

Geboortebeperking bestaat niet en de meeste vrouwen worden in de steek gelaten als ze een stuk of zes kinderen hebben gebaard.

Er is een bloeiende markt in kinderhandel. Kinderen die door een ouder of familielid worden verkocht. Aan wie? 
Tja, jammer genoeg niet aan een stel met een prangende kinderwens. De meesten verdwijnen in de seksindustrie. 

Ik heb besloten om hierover een blog te maken. Al was het alleen maar om zoveel mogelijk mensen te laten zien wat er in sommige verrotte kringen nog steeds, nu en vandaag gebeurt met deze kinderen en hoe goedwillende mensen, zoals degenen die ik in Barahona heb leren kennen, tegen muren van onwil, bureaucratie, onbegrip en criminele praktijken van sommige instanties aanlopen.

3. BARAHONA KIndertehuis: ZUSTER CHRISTINA

De non Christina is kinderpsychologe. Ze wordt bijgestaan door twee assistenten en soms een of twee vrijwilligers. 

De huidige vrijwilligster is een Spaanse, ook psychologe, die, in plaats van thuis op de bank op een baan te wachten, naar Barahona afreisde om te helpen. Haar tweede termijn zit er bijna op. 

Christina en haar twee vaste assistenten noemen zich oecumenische missionarissen. 

Welk geloof we allemaal hebben zal me een zorg wezen zegt ze. We geloven allemaal wel in een God.