HABANERO
Alle instanties werden benaderd maar ze
gaven allemaal niet thuis.
Uiteindelijk kreeg Christina hulp en steun van de eigenaar van een in Barahona gevestigde fabriek en een gips-mijn.
Uiteindelijk kreeg Christina hulp en steun van de eigenaar van een in Barahona gevestigde fabriek en een gips-mijn.
De man is uiteraard op de hoogte van
wat zich in zijn woonplaats afspeelt en bood Christina aan een huis te huren
waar de grotere kinderen zouden kunnen wonen die echt niet naar huis konden.
Ook andere op straat zwervende kinderen konden hier dan worden opgevangen.
Ook andere op straat zwervende kinderen konden hier dan worden opgevangen.
Dit ging buiten
alle internationale hulporganisaties om, dus dat betekent dat je geen geld
krijgt voor wat dan ook.
De Dominicaanse regering doet helemaal niets want het
gaat, volgens hen, hoofdzakelijk om Haïtiaanse kinderen. En dat zijn, zoals een
regeringsfunctionaris tegen zuster Christina zei: geen mensen.
De instantie die
zichzelf Jeugdzorg noemt doet ook niets behalve dat ze dreigen de hele tent,
waar de kindertjes van 0 tot 6 jaar worden opgevangen, te sluiten als zuster
Christina zich niet aan hun regels houdt.
Wat ze echter wél doen(!): kinderen
waar ze zich geen raad mee weten worden naar Christina gebracht. Ook kinderen
boven de 6 jaar.
Uiteindelijk werden er door de eigenaar
van de gipsmijn twee huisjes gehuurd in de wijk Habanero. Een voor de meisjes
en een voor de jongens.
Er zijn “huismoeders” aangesteld die om
de beurt dag en nacht aanwezig zijn en voor de kinderen zorgen, koken en de was
doen. Deze vrouwen verdienen hiermee 40, - US$ per maand.
Uiteraard moet er ook voedsel en
kleding komen. De fabriekseigenaar gaf ook hier financiële steun, maar sinds de
crisis mogen ze al blij zijn dat hij de huur van beide huizen betaalt. Soms is
de man voor onbepaalde tijd onbereikbaar zoals ook het geval was toen wij
aankwamen. Tot nu toe was hij altijd wel weer een keertje opgedoken maar
ondertussen moest dan het onderhoud van de kinderen (lees: voedsel) uit eigen
zak van de missionarissen komen. Toen wij aankwamen zaten ze, op wat balen
rijst na, zonder eten. Christina was bijna door haar geld heen en de
mijneigenaar was al maanden niet meer bereikbaar geweest.
Verder gaan deze kinderen naar school.
De school eist dat je in ieder geval schoenen aan je voeten hebt anders mag je
niet komen.
Niet alle “grote” kinderen die in de
Habanero-huisjes wonen komen uit het kindertehuis maar zijn op straat gevonden
en sommigen( kinderen van 6,7,10 jaar en wat ouder) komen al uit de prostitutie.
Niemand weet waar ze precies vandaan komen. Hun geboortedatum, gegevens over ouders of familie zijn onbekend. Dat weten ze zelf niet en wat er
met ze gebeurd is, is ook niet duidelijk. De sporen op hun lichaam vertellen
genoeg.
Zelf, vreemd genoeg, zeggen ze weinig.
Het is voor Christina en haar mensen
een moeizaam proces om wat informatie uit ze te krijgen.
In mijn volgend bericht: een greep uit de hartverscheurende
verslagen die wél bekend zijn.mochten wonen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten